De Mrtvica Canyon-wandeling naar de Poort der Wensen: hoe ver je echt moet gaan

Dit is wat de meeste mensen verkeerd doen bij de Mrtvica Canyon-wandeling: ze lopen ongeveer vier kilometer, bereiken de Poort der Wensen, gooien een steentje in de rivier en keren terug. Ze hebben misschien de helft van de wandeling gezien. De uitgehakte galerijen die deze canyon de rit vanaf Podgorica waard maken, komen ná de Poort, niet ervoor.

Wij lopen deze wandeling heen en terug, wat nu ook moet: de oude houten oversteek is weg. Hieronder lees je hoe ver je echt moet gaan, waar de ondergrond interessant wordt en wat de overstroming van 2020 ter plekke veranderde.

Naar het startpunt bij Međuriječje

De wandeling begint bij Međuriječje in de gemeente Kolašin, waar de Mrtvica de Morača ontmoet aan de E65. Vanaf Podgorica is het ongeveer een uur rijden, vanaf Kolašin zo'n 35 minuten. De afstand over de weg vanaf Podgorica ligt dichter bij 70 km als je het laatste onverharde stuk meerekent, dus vertrouw niet op een rechte-lijn-schatting van je navigatie.

Er rijdt geen bus naar het startpunt. Je hebt een auto nodig. De bewegwijzering is echt slecht: let op een klein rood bordje 'Kanjon Mrtvica' op het punt waar de Mrtvica in de Morača stroomt, en neem daar de afslag. Mensen rijden er voortdurend voorbij.

Je hebt twee startpunten. De standaardstart gebruikt de stalen brug en een grote grasparkeerplaats. De start bij de Danilov-brug scheelt ongeveer 2 km, maar betekent dat je een smal weggetje af (en later weer op) moet rijden met zeer beperkte parkeerruimte. Als je je niet zeker voelt op een krappe grindweg, neem dan de hoofdstart.

Kosten, parkeren en wanneer te gaan

Er is geen toegangsprijs voor de canyon zelf. Parkeren is een ander verhaal: in het seizoen moet je betalen en wordt het informeel geïnd, meestal door een plaatselijke bewoner die in een jeep langskomt. Reken op €2–3 voor de dag, met overnachtparkeren naar verluidt rond €5. Neem contant geld mee in kleine coupures: niemand accepteert hier een kaart.

Het seizoen loopt grofweg van april tot oktober, en de rivier herschrijft de regels per maand. In mei staat de Mrtvica het hoogst en bulderen de Bijele Nerine-bronnen het hardst. Dat spektakel heeft een prijs: in het voorjaar kunnen de seizoensbronnen het pad overstromen en je op een bepaald punt tegenhouden. Tegen het einde van mei is de rivierbedding bij de oversteken grotendeels weer droog.

Waar de brug schommelt, en de brug die weg is

Twee brugverhalen zijn hier van belang. De historische stenen Danilov-brug, in 1858 gebouwd door prins Danilo ter ere van zijn moeder, staat er nog en is je eerste echte oriëntatiepunt. Die beweegt niet.

De oude houten hangbrug waarmee je ooit een rondje kon lopen, werd rond 2020 door overstroming verwoest en is niet herbouwd: in juni 2025 was hij nog steeds weg, zonder vast plan voor vervanging. Lees je oudere blogs die een rondwandeling beschrijven die de rivier oversteekt, negeer ze dan. Wandelaars die bij de oude plek proberen over te steken, melden dat ze tot aan hun dijen door het water waadden. Doe dat niet.

Wat je wel krijgt is een nieuwere brug die echt schommelt. Hij ligt ongeveer halverwege en zwaait een beetje terwijl je oversteekt, hoog boven de rivier. Dat is het adrenalinemoment van de wandeling en volkomen veilig: net smal genoeg om je op te laten letten. Behandel de hele wandeling als heen en terug en je hoeft nooit iets te doorwaden.

Het omkeerpunt dat de meesten missen

De rondgang naar de Poort der Wensen (Kapija Želja) is ongeveer 8,5 km, zo'n 3 uur, met 244 m klim: makkelijk, en het cijfer dat de meeste routes noemen. De Poort zelf bereik je na ongeveer een uur, zo'n 4 km ver. Het zijn twee rotsen die bovenaan samenkomen, en volgens de plaatselijke legende vervult de fee van Maganik een wens als je een steentje in de rivier gooit. Prima. Maar hier wordt de wandeling pas goed, hier eindigt hij niet.

Loop voorbij de Poort door en je komt bij de Bijele Nerine-bronnen: twee krachtige bronnen die watervallen voeden die in het voorjaar de grond laten trillen. Daarachter liggen de Mrtvičke Grede, de 'Balken van Mrtvica': wanden die loodrecht de kloof in vallen, met het pad recht in de rots uitgehakt, zo'n 200 meter boven het water. Rond het 5 km-punt bereik je een enorme rotswand met een tunnel halverwege uitgehakt. Het Joegoslavische leger hakte deze galerijen uit: generaal Danilo Jauković brak in 1973 door de rots om de dorpen Mrtvo Duboko en Velje Duboko te verbinden.

Voor een stevige halve dag keer je rond het 7,5 km-punt om, waar het pad de hellingen van de Zdinja-piek omsluit en steil omhoog loopt richting Danilov Put. De volledige heen-en-terugtocht tot dat punt is ongeveer 15 km, 6 uur en meer dan 1.000 m stijging: een echte gematigde dag. Sommige wandelaars gaan nog een paar kilometer verder naar Plaža, een stenen strand dat in de hoogzomer het gebruikelijke zwemomkeerpunt is.

Wat je meeneemt en waar je op let

Schoenen met goede grip zijn hier belangrijker dan je conditie. De uitgehakte stukken zijn droog maar smal, met blootstelling aan de kloof aan één kant: prima in sneakers met een fatsoenlijke zool, naar in gladde zolen na regen. Er is geen winkel bij het startpunt, dus neem je eigen water en eten mee. De toegangsweg blijft het grootste deel van het jaar open en sluit alleen bij zware sneeuw of steenlawines.

Als je maar drie uur hebt, is de Poort der Wensen een mooie wandeling. Heb je er vijf, loop dan voorbij de Poort door: de galerijen boven de rivier zijn de reden dat het Joegoslavische leger de moeite nam een pad in een 200 meter hoge wand te hakken, en ze zijn de reden dat wij blijven terugkomen.